ژورنالیسم

ژورنالیسم هنر بیان اخبار است، تشریح مطلب و اظهار نظر از طریق طیف وسیعی از رسانه‌ها، که شامل روزنامه، مجله، رادیو و تلوزیون، اینترنت و حتی به تازگی تلفن‌های همراه نیز می‌شود، با نویسندگان، ویراستاران یا عکاسان؛ گویندگان پخش یا تولید‌کنندگان – کسانی که در جامعه‌ی رسانه‌ای معاصر نقش تهیه کننده‌ی اطلاعات و عقاید را بازی می‌کنند. Andrew Marr ژورنالیست بی بی سی معتقد است، ” اخبار همان چیزی است که اجماع روزنامه‌نگاران تصمیم می‌گیرند باشد”.
آغاز غیر رسمی ژورنالیسم در اروپای قرن ۱۸ همزمان با اختراع دستگاه چاپ بود که در زمان خودش باعث تولید انبوه محتوا شد، قرن بیستم با تکنولوژی ارتباطات الکترونیکی همزمان بود – چرخه فعالیت‌های امروزه روزنامه‌گاری شامل شرکت‌های بزرگ با مقیاس جهانی نیز شده است.ژورنالیسم رسمی

وضعیت رسمی روزنامه‌گاری – به طور تاریخی در حال تغییر بوده و بطور گسترده همچنان از کشوری به کشور دیگر متفاوت است. اما به طور کلی حکومت‌های مدرن و ساختار طبقاتی قدرت جریان نامحدود اطلاعات را به عنوان یک تهدید بالقوه و زیان‌آور برای وضعیت مطلوب خودشان در نظر می‌گیرند. هیتلر مطبوعات را به عنوان ” دستگاهی برای تعلیم توده‌ها ” تشریح می‌کرد، به طور ایده‌آل، ” نوعی از مدرسه برای بزرگسالان”. ژورنالیسم در شرایط مساعد که به اندازه کافی قدرتمند باشد و از طریق تقابل، همواره در پی حرکت و تحول است، همانطور که به طور ضمنی در این نقل قول از جان پلیجر روزنامه‌نگار استرالیایی گفته شده: “قدرت‌های پنهان از روزنامه‌نگارانی که وظیفه‌شان را انجام می‌دهند بیزارند کسانی که مسائل پشت صحنه را رو می‌کنند، ظاهر بین نیستند، و با دشواری‌ها روبرو می‌شوند تا سنگ‌ها را از سر راه بر دارند. در واقع سرزنش و تحقیر مقامات بلند مرتبه برای آن‌ها باعث افتخار است”.
سانسور، محدودیت‌های دولتی یا منع روزنامه‌نگاران مستقل و سازمان‌های غیر دولتی ارتباطات به دلایل مختلف همچنان ادامه دارد. در بهترین حالت، اصطکاک‌های متناوب در بیشتر کشورها بین روزنامه‌نگاران و دولت‌ قابل مشاهده است. تنها در دموکراسی‌ها و نه دولت‌هایی با تمرکز قدرت، امکان حفظ آزادی مطبوعات به عنوان رکن چهارم قوا وجود دارد.

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*