بایگانی برچسب: s

جمع‌سپاری برای جستجوی هواپیمای گمشده

نوشته‌شده در توسط .

139693652-645x250

این روزها که بیشتر کمپین‌‌های اینترنتی با انتقادات جدی روبرو می‌شود، همکاری عده‌ی زیادی از سراسر جهان برای پیدا کردن هواپیمای گمشده‌ی مالزیایی با  شرکت در یک پروژه جمع‌سپاری و جستجو در عکس‌های ماهواره‌ای – شاید تجربه‌‌ای امیدوار کننده در مسیر فعالیت‌های آن‌لاین محسوب شود.

در حالی که سی کشور، ۵۷ کشتی و ۴۸ هواپیما در عملیات جستجو برای یافتن پرواز MH370 حضور دارند، اما از همان ساعات اول حادثه ۲٫۳ میلیون داوطلب کاربر اینترنت نیز به عملیات جستجو پیوستند.

عملیات جسجو با Tomnod

سایت تامند در واقع مرکز این عملیات جستجو است. این سایت در ابتدا یک پروژه تحقیقی در دانشگاه سن دیگو در سال ۲۰۱۰ بود (Tomnod در زبان مغولی به معنای چشم بزرگ است) که سه  سال بعد توسط شرکت دیجیتال گلوب خریداری شد. رابط کاربری تامند این امکان را برای کاربرانش فراهم می‌کند تا با استفاده از نقشه‌های آن‌لاین به انبوه دیگری از افرد برای مشاهده و تگ کردن یک بخش کوچک از یک ناحیه بزرگ بر روی زمین بپردازند. تامند در سال ۲۰۱۱ با کمیسریای پناهندگان سازمان ملل در سومالی برای شناسایی محل‌ کمپ‌های پناهندگان در سومالی همکاری داشت، همچنین در موردی عجیب کاربران سایت در پروژه‌ای برای پیدا کردن مقبره چنگیزخان مشارکت داشتند.

Screen-Shot-2014-03-11-at-1.45.41-PM-730x401

در عملیات جستجو برای هواپیمای مالزیایی به کاربران گفته شده که به  طور اتفاقی یک نقشه از ناحیه  مورد جستجو را انتخاب کنند و اگر نشانه‌ای از هواپیما، مثل قطعات شکسته، قایق نجات، سطح نفت یا هر چیز دیگری که مشکوک به نظر رسید – دیدند – علامت بزنند.

بعد از آن یک الگوریتم نقاط مشترک علامت زده شده توسط کاربران را شناسایی کرده و نقاط قابل توجه برای بررسی به کارشناسان و مقامات ارائه می‌شود. یکی از سخنگوهای تامند گفت که تا روز پنج‌شنبه هر پیکسل دست‌کم ۳۰ بار توسط چشم‌های انسانی مورد بررسی قرار گرفته است.

رزولوشن بالای عکس‌های ماهواره‌ای ارائه شده تقریبا به همان خوبی هستند که اگر می‌خواستید با هلیکوپتر خودتان در منطقه به جستجو بپردازید.

با این حال به  دنبال نشانه‌ای از هواپیمای گمشده در میان انبوه این عکس‌ها – مانند جستجوی سوزن در انبار کاه است. بنابراین شاید بزرگترین دستاورد این عملیات جمع‌سپاری در این مسئله باشد که بتوان تشخیص داد که هواپیمای گمشده در کجاها نیست.

چگونه رسانه‌های اجتماعی ارتباطات بحران در خطوط هوایی را به اوج می‌رسانند

نوشته‌شده در توسط .

0 (1)

با گذشت بیش از یک هفته – جهان همچنان از سرنوشت پرواز MH370 خطوط هواپیمایی مالزی که از کوالالامپور به مقصد پکن در حرکت بود بی‌خبر است. هواپیمایی که روز شنبه ۸ مارس با ۲۲۷ مسافر و ۱۲ خدمه ناپدید شد و سؤالات بی‌شمار بی پاسخی را بوجود آورد.

از طرف دیگر پاسخ‌های خطوط هواپیمایی مالزی در مورد بحران MH370 به طور حتم در آینده بلند مدت شرکت تاثیر گذار خواهد بود. این در حالی است که ورود آن‌ها از طریق روابط عمومی و رسانه‌های اجتماعی با بسیاری از اظهارات‌‌ مرموز و سردرگم کننده همراه بود. پاسخ‌‌های نامنظم آن‌ها در واقع راه را برای حدس و گمان‌های بی‌شمار در سراسر رسانه‌های خبری، وبلاگ‌ها و رسانه‌های اجتماعی باز کرد.

اشتباه آسیانا

آیا شرکت هواپیمایی مالزی گام‌های بعدیش در ارتباطات بحران را در نظر داشت، شاید منطقی بود رهبران ایرلاین از اشتباهات یک مورد مشابه نزدیک، یعنی آسیانا ایرلاین، و مورد سقوط سان فرانسیسکو در سال گذشته درس می‌‌گرفتند.

در ۶ جولای ۲۰۱۳، پرواز ۲۱۴ شرکت هواپیمایی آسیانا در فرودگاه سان فراسیسکو آمریکا  دچار حادثه شد، اولین حادثه مرگبار برای  یک خط هواپیمایی مسافربری بعد از ۴ سال در ایالات متحده. بلافاصله بعد از این فاجعه، آسیانا برای بیش از ۴ ساعت خاموش و در سکوت بود، در نهایت کانال‌‌های ارتباطی با توییتی ساده باز شدند.

AsianaTweet

اما باید گفت که این عکس‌العملی دیر هنگام  بود، در حالی که ماجرا منعکس شده و افکار  عمومی شکل گرفته بود.

بسیاری از مسافران نجات یافته تلفن‌های هوشمندشان را چند ثانیه بعد از تکان‌های هواپیما بیرون آورده، و عکس‌های حادثه در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشته شده بود. David Eun رئیس مرکز نوآوری آزاد سامسونگ یکی از سرنشینان زنده هواپیما بود که ماجرا را توییت می‌کرد. یکی از تصاویر او از هواپیما بیش از ۳۲۰۰۰ بار باز توییت شد.

DavidEunTweet

مشابه وضعیت شرکت هواپیمایی مالزی، آسیانا هم هیچ کنترلی بر موقعیت نداشت. حقایق با شایعه درهم آمیخته و در این فرایند آسیب‌زا  و ویرانگر، بیش از  همه ضربه به خود شرکت و نام  تجاری آن تحمیل می‌شود.

هواپیمایی سات‌وست هم بهترین نبود

در موردی مثبت، می‌توان به عملکرد شرکت سات‌وست اشاره کرد. در ۲۳ جولای ۲۰۱۳، چرخ‌های دماغه پرواز ۳۴۵ متلاشی شدند و یک فرود کنترل نشده و سخت در فرودگاه لی‌گاردیا را رقم زدند. هواپیما بیش از ۲۱۷۵ فیت سر خورد – بیش از مساحت هفت زمین فوتبال – قبل از این‌که در لبه‌ی باند فرودگاه متوقف شود. ده مسافر آسیب دیده بودند، و  شش تن از آن‌ها برای درمان جزئی به بیمارستان نیاز داشتند.

تنها نیم ساعت بعد از حادثه، سات‌وست برای ارتباط با مردم فعال شد، اختصاص یک هشتگ رسمی و نقش‌های علاقه‌مند‌انه‌ی اطمینان بخشش نشان داد که ایرلاین می‌خواهد در اطلاع رسانی به عموم درباره آنچه اتفاق افتاده نقش فعال را بازی کرده و داشته باشد.

SouthwestTweet

اگرچه اطلاع رسانی و پاسخگویی دیجیتال سات‌وست چندان برای آن‌ها غیر معمول نبود، با این حال آن‌‌ها بهترین نبودند – بخصوص وقتی پای ارتباطات بحران در رسانه‌های اجتماعی در میان باشد. آن‌طور که استیون فریشلینگ، یک مشاور رسانه‌های اجتماعی در امور مسافرت و هوا – فضا می‌گوید ” اگر اتفاقی بیافتد، ایرلاین بلافاصله در صدر موضوع است. آن‌ها یا  می‌گویند که “اتفاقی روی داده است” یا می‌گویند ” ما در حال بررسی آن هستیم”، اما این‌ها خودشان بخشی از گفتگو هستند”.

مکالمه آغاز شده است

فریشلینگ که طرح‌های بحران برای خطوط هواپیمایی متعددی را در سراسر جهان بسط داده است، نشان می‌دهد که چطور و به آسانی می‌شود کنترل بحران در عصر دیجیتالی امروز را از دست داد.

“شش دقیقه بعد از آن‌که هواپیمای سات‌وست سقوط کرد، من بیش از ۴۰ توییت درباره‌ی آن دیدم. بیش از ده پیام داشتم و شخصی را در فیس‌بوک پی‌گیری می‌کردم که درباره حضورش در فرودگاه و مشاهده سر خوردن هواپیما می‌نوشت. گفتگو آغاز شده بود. مردم درباره آن آگاه شده بودند. شخصی از هواپیما پیاده شده و عکسی را به اینستاگرام پست کرده بود، و اکانتش توسط CBS, CNN و یاهو نیوز دنبال شده و گسترش می‌یافت.

توانایی رسانه‌های اجتماعی به عنوان پلتفرم‌هایی برای شنیدن و مشاهده – راه‌های جدید و متنوعی را برای بررسی گزارش‌‌ها و اقدام  سریع فراهم می‌کنند. مورگان جوهانستن، مدیر ارتباطات شرکت‌ها و استراتژیست رسانه‌های اجتماعی در   jetBlue Airways می‌گوید “قبل از رسانه‌های اجتماعی، گاهی بیش از یک ساعت طول می‌کشید تا حتی بتوان تایید کرد که یکی از هواپیماهای‌تان دچار حادثه شده‌اند؛ حالا شما می‌توانید ۱۴ عکس متفاوت، از ۱۴ زاویه تقریبا متفاوت از یک صحنه را ببینید و ناگهان حس کنید و مطمئن ‌شوید که بله این یکی از  هواپیماهای شما است.

گفت و شنود خودتان را داشته باشید

رسانه‌های اجتماعی درحالی که برای گوش دادن حیاتی هستند، می‌توانند برای شکل دادن و پخش اخبار حتی مهم‌تر و قدرتمندتر باشند. آن‌طور که فریشلینگ می‌گوید: رسانه‌های اجتماعی نخستین جایی است که شما باید بروید. شما نیاز دارید به این‌که بگویید حادثه‌ای رخ  داده است – شماره پرواز را اعلام کنید، فرودگاه – و اطلاعات را گردآوری کرده و مردم را مطلع نگه دارید. بعد، هر ده دقیقه، حتی اگر خبر جدیدی نیست، بگویید “ما همچنان پیگیر هستیم”. همه‌ی این‌ها مسائلی است که شما با آن روبرو هستید، و به همان سرعت اگر مطلب جدیدی دارید آن را منتشر کنید.

SouthwestPost-640x368

اما وقتی همه چیز  بر روی خط است و شما ذخیره دومی ندارید دقیقا کجا باید پیامتان را منتشر کنید ؟

جانستون از جت بلوم به یک مسیر نامشخص اشاره می‌کند. ” مشکل با چند کانال این است که چند مکان بوجود می‌آید که مردم فکر می‌کنند برای اطلاعات تازه‌تر باید به آن‌ها سر بزنند. اما واقعا شما چه کاری می‌خواهید در یک سناریو بحران که محدود به تعدادی مکان است که مردم فکر می‌کنند نیاز به نگاه کردن به آن‌ها دارند انجام دهید. اگر می‌توانید اطلاعات را متمرکز کنید و برای همه‌ی کانال‌های متفاوت از یک دیتابیس مرکزی اطلاعات استفاده کنید.

طرح بحران رسانه‌های اجتماعی به طور مرتب در حال تحول است

اما آیا یک شرکت به یک طرح بحران پیش از شروع پیام‌رسانی در رسانه‌های اجتماعی نیاز ندارد؟

قطعا، اما هیچ طرحی نمی‌تواند کاملا با اتفاقات آینده همخوانی داشته باشد – یا حتی برای بیشتر – مواقع. همان‌طور که ریچل رنسینک، مدیر استراتژی بازاریابی در دلتا ایر توضیح  می‌دهد “نباید یک طرح بنویسید و آن را در قفسه بگذارید تا وقتی که واقعا به آن نیاز دارید – طرح، آزمایش، تمرین، توسعه، آزمون دوباره، تکمیل کردن – رسانه‌های اجتماعی به سرعت گسترش یافته و تغییر می‌کنند، و شما نیاز دارید به همراه آن‌‌ها خودتان را کامل کنید.

در ضمن بحران‌ها به ندرت کوتاه مدت هستند، و شما باید افراد جایگزین داشته باشید تا به دیگر افراد استراحت بدهید. یک بحران لزوما در ساعات مرسوم اداری اتفاق نمی‌افتد. شما نیاز دارید در طرح‌تان موقعیت‌های اضطراری را برای پاسخگویی در نظر بگیرید – زیرا بحران ممکن است برای روزها، هفته‌ها و یا حتی ماه‌ها ادامه داشته باشد.

ایجاد هشتگ#

در حالی که توییت سات‌وست بعد از حادثه پرواز ۳۴۵ شامل هیچ جزئیاتی از آن‌چه رخ داده بود – نبود، اما آن به ایرلاین برای این‌که مکالمه‌ی خودش را داشته باشد کمک بزرگی کرد. توییت سات‌وست به هشتگ Flight345# ختم می‌شد، که ایجاد هشتگ رسمی ایرلاین برای حادثه بود.

پیشنهاد فریشلینگ مشاور رسانه‌های اجتماعی این است که هشتگ خودتان را ایجاد کنید. “اگر هشتگ خودتان را داشته باشید و بلافاصله آن را ایجاد کنید – آن هشتگ اصلی خواهد بود، و رسانه‌ها هم مجبور می‌شوند که از آن استفاده کنند.

در حادثه ایرلاین آسیانا وقتی در نهایت آن‌ها بعد از ساعت‌ها به حادثه سان‌فرانسیسکو اشاره کردند، از هشتگ SFO# استفاده شد. این خودش یک مشکل بود، زیرا تا آن وقت بیشتر گفتگو‌ها در هشتگ OZ214# و #Asiana دنبال می‌شد.

در مورد خطوط هواپیمایی مالزی و پروزاز MH370 هزاران نفر در سرتاسر دنیا به تصاویر ماهواره‌ای برای یافتن پاسخ سؤالات‌شان روی آورده‌اند، هنگامی‌که زمان نتیجه‌گیری نهایی فرا برسد، خیلی بعید است که نام تجاری پشت آن باشد. حالا زمان گوش دادن، توانمندسازی  و هدایت است.

عصر صرفا واکنش در ارتباطات بحران تمام شده است. رسانه‌های اجتماعی‌ها به صحنه وارد شده‌اند.

استفاده از رسانه‌های اجتماعی در حوادث

نوشته‌شده در توسط .

www.start.umd.edu sites default files files publications START_SocialMediaUseduringDisasters_LitReview.pdf (600 x 196)

دانشگاه مریلند گزارشی تحقیقی دارد که در آن به استفاده از رسانه‌های اجتماعی در خلال حوادث می‌پردازد (پی دی اف گزاش) گزارش خلاصه‌ای است از آن‌چه به طور تجربی شناخته‌‌ شده‌اند و درعین حال به طور معین به استفاده از رسانه‌های اجتماعی در حوادث اشاره دارد. یافته‌های گزارش استفاده‌های متفاوت افراد از رسانه‌های اجتماعی در جریان حوادث را بیان می‌کند، که در آن به این موارد اشاره شده است:

  • به خاطر دسترسی آسان
  • بر اساس هنجارهای اجتماعی
  • بر اساس توصیه‌های شخصی
  • برای شوخ طبعی و سبکسری
  • برای جستجوی اطلاعات
  • برای کسب اطلاعات به موقع
  • برای کسب اطلاعات فیلتر نشده
  • برای آگاهی از میزان فاجعه
  • برای با خبر شدن از وضعیت فامیل و دوستان
  • برای تجهیز خود
  • برای حفظ حس اجتماعی
  • به دنبال حمایت عاطفی و درمان

از طرف دیگر تحقیق همچنین دلایلی را مشخص می‌کند که به چرایی بی میلی افراد در استفاده از رسانه‌های اجتماعی در جریان حوادث می‌پردازد و از جمله به این موارد اشاره می‌شود: ۱) ترس‌های مربوط به حریم خصوصی و امنیت، ۲) نگرانی از درستی اطلاعات، ۳) مسائل مربوط به دسترسی، و ۴) کمبود دانش.

در توضیحی بر گزارش دانشگاه مریلند باید اشاره کرد که با وجود سر و صداها و بحث‌های زیادی که درباره‌ی رسانه‌های اجتماعی و نقش آن‌ها در جوامع امروز وجود دارد، امکانات و قدرت رسانه‌های اجتماعی برای کمک در حوادث همچنان از جنبه‌های کمتر مورد توجه است. در ایران همچنان بحث اصلی بر سر خوب یا بد بودن آن‌هاست و در سطح جهانی هم جنبه‌ی استفاده تجاری از رسانه‌های اجتماعی دیدگاه غالب است. رسانه‌های اجتماعی همان‌طور که در موارد مختلفی مثل کمپین‌های تبلیغاتی و رویدادهای اجتماعی قدرت خودشان را نشان داده‌اند – می‌توانند در جریان حوادثی مثل زلزله – در صورت فراهم بودن دسترسی و آموزش‌های لازم – نقش کمک‌ کننده‌ی موثری در اطلاع رسانی و نجات جان انسان‌ها بازی کنند.

درس‌های یک تجربه‌ از رسانه‌های اجتماعی در بحران

نوشته‌شده در توسط .

رسانه‌‌های اجتماعی و زلزله‌ی آذربایجان دو عبارتی بودند که در روزهای گذشته به طور مکرر در کنار هم قرار گرفتند. نوشته‌های متعددی انتشار یافت که هر کدام به نوعی بازتاب این رابطه بودند، رسانه‌های اجتماعی دوباره تعریف شدند، کارکردها و قابلیت‌های تازه‌ای در آن‌ها کشف و نمایش داده شد. آن‌ها خودشان را به رخ رسانه‌های جمعی کشیدند و مغرورانه پیروزی‌شان را نشان دادند تا در کنار درد و غم و اندوه تلخ روزهای بعد از زلزله یک تجربه‌ی خوب هم رقم زده شود.

تجربه‌ی استفاده از تکنولوژی‌های نوین ارتباطی مثل موبایل و رسانه‌های اجتماعی در بحران‌ها از جمله‌ زلزله، با توجه به تاریخ رسانه‌‌های اجتماعی چندان طولانی نیست اما قدرت آن‌ها در همین مدت اندک هم در موارد مشخصی مثل زلزله هائیتی، سونامی سهمگین ژاپن یا توفان‌های ‌آمریکا قابل توجه بوده است. آن‌ها نشان داده‌اند در مواجه  با بحران ظرفیت‌های متعددی دارند که نباید برجسته شدن برخی از آن‌ها در تجربه‌ی اخیر زلزله‌ی آذربایجان مانع دیده شدن دیگر قابلیت‌های بالقوه‌ی این رسانه‌ها شود.

رسانه‌های اجتماعی و آموزش‌های پیش از بحران

در حالی که استفاده از رسانه‌های اجتماعی هر روز فراگیرتر می‌شود و استفاده از آن کم کم به عنوان بخشی از زندگی روزانه‌ی افراد جای خودش را در زندگی نوین اجتماعی نشان داده است. استفاده از آن در آموزش عمومی برای مقابله با بحران‌های طبیعی در کشور زلزله خیزی مثل ایران را نمی‌توان نادیده گرفت. نهادهای که به طور مستقیم با اطلاع رسانی و مسئله‌ی امداد و نجات در ارتباطند مثل هلال احمر نباید ظرفیت این رسانه‌ها را نادیده بگیرند و بسته‌های آموزشی خودشان را از این طریق ارائه نکنند. هر چند عدم حضور آن‌ها در این زمینه نیز نباید باعث خالی ماندن این ظرفیت بشود.

رسانه‌های اجتماعی و اطلاع رسانی در زمان بحران

رسانه‌های اجتماعی در سال‌های اخیر نشان داده‌اند که از نظر سرعت خبر رسانی گوی سبقت را از رسانه‌های دیگر ربوده‌اند. در حالی که در گذشته برای گزارش یک رویداد وجود خبرنگاران و رسانه‌های حرفه‌ای لازم به نظر می‌رسید امروز این شهروندان هستند که تبدیل به اولین گزارش‌گران شده‌اند. اما در شرایط بحران این اطلاع رسانی را می‌شود به دو بخش مجزا تقسیم کرد:

۱- اطلاع رسانی در مورد خود رویداد و ابعاد آن: در این بخش مردم اولین خبرها را در این زمینه از طریق پیام‌، تصویر و فیلم در رسانه‌های اجتماعی منتشر می‌کنند، پیش از آن که پای اطلاع رسان‌های حرفه‌ای به صحنه‌ی رویداد باز شود. این‌ گزارش‌ها معمولا محتوای اولیه‌ی خبری شبکه‌ها و رسانه‌های حرفه‌ای را نیز می‌سازند.

۲- اطلاع رسانی برای دریافت کمک: در این بخش اگر زیر ساخت‌های قابل اعتمادی از ارتباطات که بتواند در شرایط بحران هم همچنان به فعالیتش ادامه دهد و همچنین آموزش و سواد رسانه‌ای کافی برای استفاده از آن وجود داشته باشد – موبایل و رسانه‌های اجتماعی می‌توانند کمک مؤثری برای آسیب دیدگان باشند. آن‌ها می‌توانند از طریق شبکه‌ی تلفن همراه یا اینترنت مکان و وضعیت خودشان را اعلام کرده و درخواست‌های کمک‌شان را بیان کنند.

رسانه‌های اجتماعی و دولت‌ها

 با توجه به این‌که بخش زیاد و اصلی توان کمک رسانی در اختیار دولت‌ها قرار دارد، باید ببینیم نهاد‌هایی مثل هلال احمر یا سازمان انتقال خون چگونه از ظرفیت‌های رسانه‌های اجتماعی استفاده می‌کنند، و یا اصلا برنامه‌ای برای استفاده از این رسانه‌ها در عملیات امداد و نجات دارند یا خیر؟ تا جایی که به مورد اخیر بر می‌گردد این نهادها تقریبا هیچ برنامه‌ای برای استفاده از ظرفیت رسانه‌های اجتماعی از خود نشان ندادند، در حالی که آن‌ها از این طریق می‌توانند هم با اطلاع رسانی نیازهای خودشان را اعلام کنند و هم با بهره‌گیری از اطلاعات مردمی در امداد و نجات کمک رسانی بهتری داشته باشند.

رسانه‌های اجتماعی و روزنامه‌نگاری

خبر رسانی  در شرایط بحران همان‌قدر که توسط شهروندان و غیر حرفه‌ای‌ها ممکن است تابعی از احساسات و هیجان باشد در شکل حرفه‌ای خودش باید از منطق و اعتبار‌سنجی بیشتری بهره ببرد. رسانه‌های اجتماعی در کنار همه‌ی مزایایی که در اطلاع رسانی دارند در چنین شرایطی بیش از هر زمان دیگر احتیاج به چشم‌های هشیاری دارند که درست را از نادرست، شایعه را از خبر و معتبر را از نامعتبر در هجوم انبوهی از خبر تشخیص دهند و با اعتبار سنجی و اطلاع رسانی قابل اعتماد امکان کمک مؤثر به آسیب دیدگان را فراهم کنند. روزنامه‌نگاران حرفه‌ای در کنار چهره‌های شناخته شده و فعال رسانه‌های اجتماعی در شرایط بحران می‌توانند مهمترین راهنمای کاربران برای اعتماد و اطمینان به گزارش‌ها و خبرهای متعدد و گاه متضاد باشند.